Ika-siyam ng hapon

Mga kwentong pisara na sinulat sa pamamagitan ng chalk pero di kayang burahin ng eraser.

  • Alam mo ba kung bakit “Amber” ang kulay ng bote ng beer?
  • Ano ang 3+1? Bakit kelangan ng 3+1 para makalimot?
  • Bakit diyamante lang ang may kayang lamatan ang kapwa niya diyamante?
  • Bakit halflong ang tawag sa kalahati ng footlong?
  • Bakit may asin pa ang lalagyan ng sorbetes?
  • At bakit pag nagbukas tayo ng ref sinasabi ng mga nanay at lola natin na “Isara mo ang ref at nalabas ang lamig!”
  • Totoo bang may “Happy ending?”
  • Nagmahal ka na ba at nasaktan? Ows?!
  • Tuklasin natin ang buhay ng isang Juan de la cruz sa pagtahak niya sa naiibang mundo ng pag-ibig, buhay at pag-asa. Halika ka sa mundo ng mga totoong tuta ng sistema..

Nagmulat ang mata ko napatingin ako sa orasan ika-siyam na ng umaga. Asan ako? bakit ako nakahiga sa puting kwarto?! Anong nangyari?? dami ko tanong sa sarili ko.. Good Morning!!! Musta tulog mo?! Sa susunod kumain ka wag ka magpalipas ng gutom sabi ng isang babaeng nakaputi. Ha?? bakit??? biglang naintindihan ko na lang kung bakit ako nakaratay sa kamang to at napabuntong hininga na lang at nagwikang “totoo pala, kala ko panaginip lang”. At ipinikit ko na lang ulit ang aking mga mata..

“Naramdaman mo na ba yung tipong may kulang sayo kahit wala naman?? Labo no? O hindi lang natin maamin sa sarili natin na may kulang talaga? Pero wala naman talaga eh ganito lang talaga ako. Ha? labo mo!! Aminin mo na kasi na may kulang! Ano aaminin ko e wla naman talaga, ganito lang talaga nararamdaman ko.. E kaya nga ganyan nararamdaman mo kasi may kulang bat di mo pa aminin!! Eh wala naman talaga eh!! AMP!!! Bahala ka maghanap ka ng kausap mo!!”

Makalipas ang ilang araw yun OK na ako!! Di ko na naiisip yung anim na taon na pinagsamahan namin, bawat detalye niya nakalimutan ko na, yung bilog niyang mata na sobrang lalaki, yung ilong niya na wala ng gaganda pa, yung noo niya na madalas kong hinahalikan, ung kangkong at bagoong na kinakain namin sa chowking everytime manonood kami ng purefoods game, yung pano siya mag cheer sa favorite niyang player everytime na nakakashoot ng ball, yung may sumisigaw sa umaga at nagsasabing ‘Gising na!’ tapos pag nagising ka na makikinig mo na yung napakalambing niyang tinig na ‘kain na tayo ng muffins sa mcdo, please! please! please!’. Putang ina! naka move on na ako!! Sa Wakas.. thank God!

Dahil nakamove on na nga ang bida sa istoryang to lumuwas siya ng kamaynilaan nagbakasakaling manumbalik at maibalik pa ang nakaraan. Lumuwas siya ng alas kuwatro y medyo ng madaling araw dumating siya sa tirahan ng kanyang pinakamamahal ng alas siyeta ng umaga ngunit hindi niya na naabutan ang kanyang minamahal kaya ang ginawa ng bida e kinausap ang mga kasama sa bahay na umiiyak n humihingi ng tulong na baka may magagawa sila para magbalik ang kanyang minamahal. Bumaha na ng luha bawat oras at di niya namalayang alas sais na ng gabi wla pa rin ang kanyang hinihintay o di n talaga dadating. Ang ginawa ng madramang bida e kinausap ang Landlady at nakiusap na pumasok sa kwarto para man lang masilip kahit kama at pumayag naman ang landlady kasi halos dose oras na nakaupo sa labas ng kanyang boarding haws at uhugin na ung bida kakaiyak kawawa naman kung di pa niya pagbibigyan ang pobreng binata.. Kaya pinayagan na siya pumasok ng kwarto. Pag bukas niya ng pinto naamoy niya yung amoy ng kanyang sinisinta na hindi naman nagpapabango pero yung amoy na yun sigurado siyang amoy niya yun hindi siya pwedeng magkamali. Pumunta siya sa kama at niyapos lahat ng gamit makikita niya yung unan, kumot, bag at tsinelas niya na kahit madumi e hindi maalis sa pagkakahawak niya. Hindi niya na kaya pang pigilin yung nararamdaman niya biglang tumulo na lang ang luha sa mata niya kahit wala na yatang tubig sa katawan niya sa dose oras niyang pag iyak at ni hndi pa umiinum at kumakain man lang sa araw na yun. Nawalan pansamantala ng malay ang madramang bida nagising siya na nakahiga sa kama ng mahal niya at yakap yakap pa rin lahat ng gamit pero wla pa rin ang kanyang hinihintay.. Kaya nagpasya ang bida na umuwi na lang pero bago siya umuwi naglatag siya ng mga piraso ng bulaklak sa kama kasama yung mga sulat nila sa loob ng mahabang taon nilang pagmamahalan nakalakip pa ang masaya nilang larawan.

Kinaumagahan naisipan ng Bida na gumising ng maaga Alas singko y medya pa lang gising na siya balak niyang bumili ng muffins sa Mcdo at ibigay sa ‘nag-iisang ikaw’ (hehehe). Nagmamadali siyang bumili ng muffins at para mas maapreciate pa ung breakfast e dinagdagan pa niya ng hash brown!( iba ka talaga sir! siguradong makikipagbalikan na yun akalain mong dagdagan mo pa ng hashbrown, ang sweet!). Dahil sa sobrang sweet(katangahan!) ng bida nakalimutan niya na wala na siyang kakainin sa maghapon dahil lampas na sa budget niya ang ginagastos niya at pati yung pagkain niya para bukas e naubos niya na( pa hashbrown hashbrown k pa ha!). Habang nakasakay siya sa LRT at jeep naisipan niya na huwag na lang magpakita at iabot nlng sa landlady ang binili niya na breakfast( ang galing mo talaga mag-isip! You’re so sweet!) at yun nga ang kanyang ginawa iniwan niya na lang sa landlady na may mga ngiti sa labi dahil sa pag-aakalang ang sweet ng kanyang naisip at ginawa at umalis na siya at naghintay na mag alas sais ng gabi para saktong labas niya at nasa bahay na siya. Pag dating ng alas-sais bumalik siya sa tinutuluyan ng nag-iisang ikaw na hanggang tenga ang ngiti naiisip niya na yung reaksyon ng kanyang mahal yung sasabihin niya na “Na touch ako sa ginawa mo ang sweet nun.. bumalik ka na talaga sa dating ____ minahal ko”. Eto na!! Nasa pintuan na(Yebaa!!!)..

Bida: Magandang hapon po andiyan po kaya si ____?

Landlady: Ay iho hindi pa siya dumadating simula kagabi, sa kaibigan niya yata nakitulog akala ko kasi kaninang maga andyan sa kwarto at tulog e umalis ka na agad kanina kaya di ko na nasabi sayo. Heto nga pala yung dinala mong almusal kanina..

At nagdilim ang kalangitan, bumalot ang kalungkutan sa kaninang masayang kapaligiran.

“Kelan ka dapat sumuko? Kelan mo dapat ipaglaban? Kelan mo matatangap ang katotohanan na wala na? Gusto mo bang bumawi? Pano ka babawi? Sisirain mo buhay mo? O Buhay niya ang sisirain mo? Sa pamamagitan ba ng salita o sa gawa mo siya sisirain? Magiging masaya ka ba? Ngayon masaya ka pa ba?”

Ika-anim ng gabi labas niya na iyon sa opisina inabangan ko siya sa gate ng kumpanyang kanyang pinapasukan gustong gusto ko siya kausapin pero pagkaharap ko na siya wala na ako masabi kasi nauuna yung luha bago ako makapagsalita. Nagdala ako ng gitara at ang paborito niyang kangkong w/bagoong. makalipas ang dalawa at kalahating oras ko na paghihintay sa gate nakita ko na siya na papalabas na ng gate sumikip ang dibdib ko parang maiiyak na naman ako pero pinigil ko kasi madami akong ni-rehearse na sasabihin sa kanya at baka sa pagkakataong ito magiba ang ihip ng hangin para sa akin. Nag-usap kami sabi niya kelangan niyang matulog sa tita niya kasi dadating Mama niya dun. Sumakay kami ng bus sabi ko kainin mo na sa harap ko yung kangkong w/ bagoong. Sabi niya mamaya na lang pagdating niya sa tita niya. Tapos inilabas ko yung gitara at kakantahan ko siya ng “Can’t help falling in love with you” ni Elvis presley kasi sabi niya nung buhay pa Papa niya lagi daw yung kinakanta ng papa niya kaya naisip ko na baka yung kantang yun ang makakapagpalambot sa kanya pero hindi ko na nagawang makapg gitara kasi sumikip ang bus at malapit na siyang bumaba. Pinilit kong sumabay sa kanya kahit ayaw niya bumili kami ng tiket sa MRT North Edsa tapos baba Kami Cubao Station. Naguusap naman kami ng maayos den bigla may tumawag sa kanya bigla siyang bumaba ng MRT kahit hindi pa naman yun ung bababaan namin. Sabi ko bakit? Sabi niya bababa na daw siya sabi ko sige sasamahan na kita.. Sabi niya huwag ka ng sumama, sabi ko hindi ko siya iiwan.. Ang ginawa niya pumunta siya sa pangbabae na area para hindi ako makapunta, hinabol ko pa rin siya at sigaw ako ng sigaw ng pangalan niya pero ayaw niya lumingon. Hinawakan ako ng guwardiya at sinabing “sir female area to”. Naluluha na ako habang sinisigaw yung pangalan niya habang nakahawak pa rin ung guwardiya sa braso ko.. At nakita ko na lang na nakangiti siya na may kausap sa telepono at parang slow motion na nagsara ang pinto ng tren at ang nangyayari sa buong paligid ko.. Hindi ko na napigilan ang luha ko at napahikbi na lang ako sa harapan ng mga tao. Maya-maya biglang may tumapik sa balikat ko dinala ako sa upuan at tinanong na ‘OK ka na ba?’ sabi ko ‘Ok na po ako salamat!’. Hindi ko namalayang last train na ang dumaan.. Pinababa na lang ako ng gwardiya at sinabing bukas niyo nalang papalitan sa counter kasi closed na. Nagbus ako papauwi ng hindi ko alam kung paano ako nakauwi. Hanggang ngayon nasa akin pa ang tiket na iyon tuwing gabi pinapapaalalahanan ako ng tiket na yun na kahit gaano kasakit nararamdaman ko sa pagkawala niya dapat kong panindigan yung sinabi ko nung nanliligaw pa lang ako na kahit anong mangyari hindi ko siya sasaktan at proprotektahan ko siya sa lahat. Wala akong masasabing masama sa kanya kaya walang karapatan ang kahit isa sa atin na husgahan siya manalamin muna tayo bago tayo magsalita sa kapwa natin. Naniniwala akong matalino siyang tao at alam niya kung san siya liligaya kaya kelangan niyang mag desisyon kahit pa ang pagbatayan natin e yung tagal ng pinagsamahan meron talagang mga bagay na hindi natin mauunawaan kasi masakit at masyadong mataas ‘ego’ natin para tanggapin ang mali at pagkukulang natin. Kung tunay tayong lalaki aminin natin ang pagkakamali natin dahil iyon ang isa sa basehan ng tunay na lalaki.

Ika-siyam na ng gabi eto ang pinakapaboritong oras ko sa buong araw. Makikita mo na naman ako sa tabi ng kalsada kasama ang mga kaibigan nakabilog kami sa isang sulok at nasa gitnang upuan ang 3+1 na alak at pulutan na pinag ambagan. Tatawa na naman kami buong gabi at titirahin sa likod ang kaibigan naming wala sa araw na yon (Buti andun ako lagi wala tuloy ako baho!! hehehe!!). Makaraan ang ilang oras ng tawanan at tirahan sa bawat isa magsisiuwian na rin ang lahat at maiiwan ka pa rin na nagiisa at ang tanging kasama at kaharap mo lang e ang mga bote ng beer na wala ng laman. Totoo pala yung sinasabi na kahit ilang libo pang ligawan mong babae pagkatapos ng gabi alam mo sa sarili mo kung sino talaga ang gusto mo makasama sa buong buhay mo.

Lumilipas ang mga araw ko sa iskwelahan nauubos ang oras ko sa pagpasok wala naman akong nakikinig at natutunan umiikot lang ang isip ko sa mga tanong na wala namang kasagutan. Ano kayang magawa pa para bumalik siya? Baka kulang pa ginawa ko? At biglang nagring ang bell. Sa wakas yun lunchbreak na din sa wakas gutom na ako. Pumunta ako sa may iskinita sa katabi ng paaralan namin umorder ako ng kalahati ng footlong( halflong), spaghetti at isang softdrinks yan lagi ang aking combo meal #23. Pagkatapos kong kumain pumasok na ulit ako. Tulad ng dati nakaupo lang ako di nagsasalita at wala sa sarili ng biglang tinanong ako ng aking professor. Napatayo ako bigla at pinagpawisan sa kaba at napasabing, Bakit po sir?

Prof: Umiinum ka ba ng beer?

AKo: Yes sir! ( sa loob-loob ko di naman sa pagmamayabang pero kaya kitang patumbahin! hehehe..)

Prof: E di alam mo na may Light at Strong beer?

AKo: Oo sir di ba may San Mig Light at Red horse Strong Beer?

Prof: Anong pinagkaiba nung dalawa? Pano mo malalaman kung light o strong beer ang iniinum mo kung walang nakalagay na strong at light?

Ako: Titikman ko tapos pag matapang strong beer un pag hindi light un. Depende yun sa alcohol content ng isang beer.

Prof: OK, sitdown. Malalaman mo agad kung strong or light ang isang beer sa bote nito.. Di niyo ba napapansin yung kulay ng bote ng beer? Ung mga Pale pilsen, Red Horse, Colt45 etc. iisa ang kulay ng bote nila? Di ba kulay “Amber”? Tapos yung mga light beers e transparent ang bote niya? Ang assignment niyo e anong kinalaman nung kulay amber sa pagiging strong ng isang beer.

Ang galing naman nun!! May kinalaman pala yung mga maliliit na bagay at hindi natin napapansin kahit araw-araw na natin tong ginagawa. Madalas akong umiinum pero hindi ko alam yung mga ganung bagay hindi pala ako matatawag na mag-iinum talaga kasi hindi ko alam lahat ng detalye sa ginagawa ko. Isa pa nga akong bubot sa larangan ng pag-iinum halos 7 taon na akong nag-iinum pero ngayon ko lang nalaman ang bagay na iyon. Maikukumpara ko yun sa 6 na taon kong pakikipagrelasyon akala ng lahat ang tagal na nun at alam ko na ang lahat pagdating sa pag-ibig pero ang totoo wala yung pinagkaiba kung sinagot ka ngayon o nung ilang taon na ang nakakalipas ang importante sa bawat tik-tak ng orasan e masaya kayo ngayon at ginagawa niyong memorable bawat segundo na magkasama kayo. Walang sinabi ang anim na taon sa anim na oras niyo na pwedeng gawin ngayon. Ano pang tinatanga tanga mo? Kumuha ka ng papel isulat mo nararamdaman mo sabihin mo kung gaano mo siya kamahal. At dun sa matagal ng magkasintahan pwede kayong pumunta sa isang lugar na makakapag-usap kayo sigurado ako marami na nagbago sayo simula nung sinagot ka niya kesa nung nanliligaw ka pa lang natatakot lang siya sabihin sayo kasi baka magalit ka o masamain mo sasabihin niya. Walang masama maging showy minsan at sabihin yung simpleng mga bagay dati na gusto niya makinig galing sayo dahil iyong mga sobrang liit at di na natin ginagawa at napapansin na mga bagay ang malaking bagay para sa mga babaeng minamahal tayo.

Nasabihan na naman ako ng Lola ko na isara mo nga yung pinto ng refrigerator at nalabas ang lamig. Gusto ko sabihan ang lola ko na mali yun kasi laging Hot-Cold ang proseso ng lahat ng bagay sa siyensya at dapat ang sabihin niya e “Isara mo yung pinto ng ref dahil napasok yung init”. Pero nakasanayan na yun ng Lola ko at lahat ng matatanda kaya gusto ko man itama ang mali para saan pa di ba? Isang simpleng pagkakamali lang naman yun na namana pa nila sa kanununuan nila at namana ko din kung hindi ko lang natutunan sa paaralan. Minsan tinatanong ko ang sarili ko kung maitatama pa ba ang mali kung yun na ang nakaugalian ng sistema? Malaki talaga ang epekto ng ‘environment’ ng isang tao sa kanyang nagiging desisyon sa buhay. Para yang asin sa paligid ng ‘dirty ice cream’ andun yun para hindi agad matunaw ang sorbetes. Minsan magdedesisyon tayo base sa sistema na nakasanayan natin hinggil sa bagay-bagay pagdating sa kultura, kasarian at dahilan. Minsan naman magdedesisyon tayo depende sa payo ng ating mga kaibigan o magulang at minsan naman depende lang sa ating ‘mood’ sa araw na iyon. Hindi natin alam kung tama o mali magiging desisyon natin sa ngayon. Ang pagkakataong magawa at masabi natin sa taong mahal natin kung gaano natin sila kamahal eh hindi kayang bilhin ng pilak huwag mo ng hintayin na ang nasa kamay mo lang e mawawala pa dahil tandaan mong walang Ika-Siyam ng hapon

Advertisements

9 Comments

  1. rio said,

    April 24, 2008 at 4:41 am

    galing ako sa pahina ni mix..naki basa lang po sa inyong pahina=)

  2. rio said,

    April 24, 2008 at 5:17 am

    salamat sa pagbisita sa blog ko..ex links naman tau..pwede?=)

  3. emoboyblue said,

    April 24, 2008 at 5:25 am

    Ok po.. Salamat.. 🙂

  4. ifoundme said,

    April 24, 2008 at 6:22 am

    bakit nga ba amber yung mga strong beers? eh bat ang strong ice di naman amber ang kulay? di ba malakas din yun?

    haaay… charge to experience na lang ang drama natin. pano naman kasi hindi e may mga bagay talaga na hindi natin nacocontrol. the only control we have is our reaction towards that situation. di bale… opportunity na rin naman yan maghanap ng mamahalin pa at kahit sabihin mong nag-iisa lang talaga sya, meron pa rin talagang someone in store for you. ba’t di mo kaya hingin sa Diyos kagaya ng ginawa ko? di naman Siya madamot eh.

    ba’t nga ba ang dami kong sinasabi dito? wala lang… napadaan lang ako. sabi kasi ni mix magkatropa kayo. mabait ako sa mga taga inyo kasi baka bigla akong itakwil ni boypren. at least alam kong may tatakbuhan. hehehe! user! joke lang.

  5. pol0106 said,

    April 27, 2008 at 6:01 pm

    madrama, masaya, mapagkunwaring nararamdaman ng mga taong hindi nila lubos na nakita ang kagandahan ng isang nilalang. . napakaganda. . pwede ng pelikula. . direktor ng sarili mong pelikula. . maganda man ang istorya. . masakit naman panoorin. . mabuhay ka kaibigan ko. . .

  6. rio said,

    April 30, 2008 at 8:37 am

    wow! bagong template huh>> sana may bago ka ding post!=)

  7. ifoundme said,

    April 30, 2008 at 12:38 pm

    kelan ang susunod na kabanata?

  8. roan said,

    May 7, 2008 at 9:27 am

    isa kang henyo… napaka galing mo talaga! tama ka conversation matters. kahit gaano na katagal ang isang relasyon sa bawat tick-tack ng relo di natin masasabi kung ano next event di ba? ang mahalaga natuto sa pagkakamali at bumangon sa kahapon.

  9. chai said,

    August 13, 2008 at 3:47 am

    pa xlinks po ah.. ehe.. galing nio mgkwento.. sigurado aq story mo un.. kc ang lalim ng pinaghugutan e.. ingatss..


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: